Miasta partnerskie

Miasta partnerskie to forma partnerstwa między miastami w różnych krajach, która ma na celu przede wszystkim wymianę kulturalną, gospodarczą i informacyjną. Wrocław współpracuje z 10 miastami, z czego osiem to miasta europejskie.

Wiesbaden

Wiesbaden jest od 1945 r. stolicą kraju związkowego Hesji, liczy 270 tys. mieszkańców. Dominujące gałęzie przemysłu to przetwórstwo oraz produkcja dóbr konsumpcyjnych. Wiesbaden położone jest w rejonie Renu-Menu, który jest jednym z najbardziej atrakcyjnych ośrodków gospodarczych w Niemczech. Region ten odznacza się bogatą ofertą w dziedzinie kultury i rozrywki oraz związanym z tym wysokim standardem życia.

Obok korzystnego położenia geograficznego na atrakcyjność miasta wpływa dobrze rozwinięta infrastruktura, połączenie z siecią autostrad, bliskość lotniska Rhein-Main we Frankfurcie oraz optymalnie zorganizowana komunikacja regionalna.

Umowę o współpracy partnerskiej miedzy Wiesbaden a Wrocławiem podpisano w 1987 r. Do dziedzin współpracy zaliczyć można:

  • kulturę (kontakty szkół muzycznych, towarzystw sportowych i kulturalnych, wystawy artystów z obu krajów, polsko-niemieckie dni kultury),
  • kontakty seniorów (wyjazdy grup dawnych mieszkańców Dolnego Śląska do swojej dawnej ojczyzny – podróże sentymentalne),
  • sprawy socjalne (kontakty szpitali, pomoc techniczna dla polskich szpitali),
  • wspieranie gospodarki (turystyka, kontakty izb przemysłowych i handlowych oraz rzemieślniczych, uczestnictwo w targach turystycznych i prezentacjach gospodarczych),
  • wymianę doświadczeń w dziedzinie aktywizacji administracji lokalnej (pomoc przy budowie i rozbudowie struktur samorządności lokalnej, gospodarka odpadami, oczyszczanie ścieków, służby drogowe, straż pożarna, policja),
  • stałym elementem współpracy z Wiesbaden jest coroczna „Międzynarodowa Wycieczka Górska”, w której uczestniczą radni wszystkich 12 miast partnerskich Wiesbaden).

Drezno

Drezno, stolica kraju związkowego Saksonia nad Łabą, leży we wschodniej części Niemiec. Liczy ok. 500 tys. mieszkańców.
Jest ważnym ośrodkiem przemysłowym – przedstawicielstwa wielkich renomowanych firm: Siemens, AED, Deutsche Aerospace Airbus, Philip Morris, Gruner+Jahr, ABB, Asta Medica; kulturalnym i naukowym – 30 instytutów naukowych, miasto uniwersyteckie, siedziba Rządu Krajowego i Prezydium Rządowego. Drezno posiada dobra kultury i sztuki rangi europejskiej.

Do świetności Drezna przyczyniają się szczególnie architektonicznie cenne budowle wokół placu Teatralnego i Tarasu Brühla oraz skarby Państwowych Zbiorów Sztuki, Galeria Starych Mistrzów w Zwingerze.

Kontakty partnerskie między Wrocławiem a Dreznem nawiązano w 1963 r., a umowę o partnerstwie znowelizowano w 1991 r.
Program współpracy między partnerskiej między Wrocławiem a Dreznem obejmuje:

  • wymianę doświadczeń dot. problematyki reformy administracyjnej i rozwoju samorządności lokalnej,
  • wymianę doświadczeń w zakresie zachowania zabytkowego charakteru starego miasta oraz rozwój rozwiązań przestrzennych w jego obrębie,
  • wymianę kulturalną – zespoły muzyczne, wystawy okolicznościowe plastyków, wspólne warsztaty teatralne,
  • wymianę dzieci i młodzieży wrocławskich i drezdeńskich szkół.

Charlotte 

Charlotte jest jednym z największych miast amerykańskiego stanu Północna Karolina i uważa się je za ważne centrum finansowe USA. Liczy 396 tys. mieszkańców i stanowi część zespołu miejskiego: Charlotte – Gastonia – Rock Hill, liczącego ok. 1,2 mln mieszkańców. Jest ośrodkiem ważnego regionu przemysłu włókienniczego.

Współpraca między obu miastami trwa od 1991 r., gdy Charlotte udzieliło pomocy szkoleniowej, instruktażowej, organizacyjnej i koncepcyjnej w tworzeniu pierwszych prawdziwie demokratycznych władz samorządowych Wrocławia. Partnerstwo urzędów jest kontynuowane, a poza tym rozwija się współpraca:

  • policji z obu miast: kilkunastoosobowe grupy funkcjonariuszy wyjeżdżają na kilkutygodniowe staże, w tym również do akademii policyjnej,
  • w zakresie organizacji ochrony zdrowia i opieki społecznej: między innymi szkolenia dla wrocławskich pracowników tych służb prowadzone przez specjalistów amerykańskich,
  • wymiana studentów (dyplomantów) takich kierunków, jak socjologia czy nauki polityczne,
  • wymiana kulturalna: występy artystów obu miast na targach i warsztatach sztuki i rzemiosła w Charlotte,
  • kontakty kręgów biznesowych obu miast.

Guadalajara

Guadalajara leży w środkowym Meksyku i jest stolicą stanu Jalisco. Zespół miejski liczy ok. 2,8 mln mieszkańców, co klasyfikuje je na drugim po Meksyku mieście w kraju. Jest jednym z głównych ośrodków przemysłowych i naukowych Meksyku, a także ważnym węzłem komunikacyjnym.
Liczne zabytki, kościoły i muzea czynią z Guadalajary atrakcyjny ośrodek turystyczny. Umowa partnerska o współpracy między Wrocławiem a Guadalajarą została podpisana w 1995 r. i dotyczy obustronnej współpracy handlowej, przemysłowej, społecznej, naukowej i kulturalne.

Założenia umowy realizowane są w następujący sposób:

  • w dziedzinie kultury: wymiana zespołów muzycznych i teatralnych,
  • w dziedzinie społecznej: udział sportowców obu miast w zawodach organizowanych w Guadalajarze i we Wrocławiu,
  • w dziedzinie naukowej: wymiana doświadczeń i uczestnictwo we wspólnych seminariach naukowców z obu miast.

Ramat Gan

Liczące 124 tysiące mieszkańców Ramat Gan, położony w środkowym Izraelu, jest najbogatszą gminą wchodzącą w skład Tel Awiwu, założoną w 1921 r. Jest tam zlokalizowana między innymi główna światowa giełda diamentów i centrum obróbki tych kamieni szlachetnych. Bogaty w liczne parki, ogrody i nowoczesne dzielnice mieszkaniowe, Ramat Gan jest ośrodkiem przemysłu włókienniczego, elektrotechnicznego, metalowego i spożywczego. Od 1953 r. w Ramat Ganie istnieje uniwersytet.

Pierwsza umowa o przyjaźni pomiędzy miastami została podpisana w 1997 r., a jej dopełnieniem jest „Porozumienie o współpracy w dziedzinie oświaty i wymiany młodzieży” z 2 lipca 1999 r. Głównym celem partnerstwa jest włączenie Wrocławia w szlak wycieczek młodzieży żydowskiej. Co roku kilka tysięcy młodych Izraelczyków przyjeżdża do Polski i ogląda głównie lub wyłącznie miejsca związane z Holocaustem, zawarte porozumienie zakłada rozszerzenie programu tych wizyt o zwiedzanie Wrocławia jako nowoczesnego miasta europejskiego, spotkania z wrocławskimi rówieśnikami. W planach są również wyjazdy młodzieży polskiej do Ziemi Świętej. Kilka szkół wrocławskich wyraziło chęć nawiązania trwałego partnerstwa ze szkołami w Ramat Ganie.

Intencją obu stron jest rozwój współpracy obu miast od wymiany młodzieżowej, poprzez kontakty kulturalne ku więzom gospodarczym.

Breda

Miasto położone w południowo-zachodniej Holandii w Prowincji Brabancja Północna, około 40 km od Rotterdamu, w pobliżu granicy z Belgią. Prawa miejskie otrzymało w 1252 r. Breda jest ważnym ośrodkiem przemysłu włókienniczego i maszynowego, a także drugim po Amsterdamie centrum wyrobów czekoladowych i cukierniczych. Znajdują się tu także browary, przetwórnie owoców i inne zakłady przemysłowe. Miasto jest też ośrodkiem kulturalno-naukowym,ma liczne muzea oraz gotyckie budowle.

Warto dodać, że Breda jest jednym z głównych skupisk polonijnych w Holandii. Umowę partnerską o współpracy między Wrocławiem a Bredą podpisano w 1991 r. Dotyczy ona obustronnej wymiany oraz współpracy w dziedzinach: kultury, ekonomii, ochrony środowiska i oświaty.
Założenia umowy realizowane są w następujący sposób:

  • w zakresie kultury: wymiana zespołów muzycznych i orkiestr, które uczestniczą w festiwalach organizowanych w Bredzie i we Wrocławiu; organizacja wystaw i wzajemna wymiana ekspozycji między galeriami i muzeami,
  • w zakresie oświaty: współpraca bibliotek (wymiana doświadczeń pracowników, oraz organizacja wystaw); wymiana oraz wzajemne szkolenie kadry nauczycielskiej; wymiana doświadczeń urzędników samorządowych zajmujących się oświatą, organizacją oraz opieką zdrowotną (profilaktyka uzależnień),
  • w zakresie ochrony środowiska: współpraca z Fundacją FACE – program zalesiania okolic Wrocławia; wymiana doświadczeń i wiedzy urzędników działów zajmujących się zielenią miejską; wspólna organizacja centrum oświaty ekologicznej we Wrocławiu; trójstronny projekt współpracy (obejmujący miasta: Wrocław, Bredę oraz miasto partnerskie Bredy – Gaboerone) dotyczący wymiany wiedzy i doświadczeń w zakresie zagospodarowania i utylizacji odpadów komunalnych.

W ostatnich latach współpraca została rozszerzona o następujące dziedziny:

  • organizacja służb interwencyjnych: wymiana doświadczeń straży pożarnej oraz policji,
  • sport: wymiana sportowców; sportowa wymiana młodzieży (udział we wspólnych zawodach sportowych),
  • finanse: wymiana doświadczeń miejskich służb finansowych w zakresie tworzenia i realizacji budżetu miejskiego,
  • organizacja urzędu: wymiana doświadczeń urzędników w zakresie organizacji obsługi petentów oraz komunikacji publicznej przy podejmowaniu trudnych i często niepopularnych decyzji.

Departament La Vienne

Departament La Vienne liczy około 400 tysięcy mieszkańców, jego stolicą jest Poitiers, a główne miasta to Chatellerault, Montmorillon i Loudun.
Znany głównie z parku nauki i techniki FUTUROSCOPE, stworzony przez Rene Monory – przewodniczącego Rady Generalnej, przyczynił się do dynamicznego rozwoju rolniczego regionu Poitou-Charentes.
Pierwsza umowa o współpracy między Wrocławiem a La Vienne została podpisana w 1990 r. we Wrocławiu, druga w Paryżu w 1996 r.

Współpraca Wrocławia z La Vienne należy do bardzo owocnej i dynamicznej ze względu na różnorodność realizowanych projektów w takich dziedzinach, jak:

  • kultura (cykliczny konkurs dla szkół „l'Europe c'est jeune”, konkurs na plakat europejski „l'Europe s'affiche”, „Dni Wrocławia w La Vienne” i „Dni La Vienne we Wrocławiu”, festiwal teatralny „Histoire sans paroles”),
  • wymiana szkolna (14 szkół wrocławskich nawiązało już współpracę ze szkołami francuskimi, w ramach której organizowane są m.in. staże i szkolenia dla uczniów i nauczycieli),
  • sport (udział sportowców francuskich w Maratonie wrocławskim, meczach koszykówki i pokazach dżudo),
  • administracja samorządowa (Forum Sekretarzy, udział urzędników lokalnych i regionalnych w szkoleniach, „Forum partnerstwa lokalnego i regionalnego” w 1997 i w 1999 r.),
  • turystyka (udział w Targach Rekreacja),
  • rzemiosło (udział rzemieślników wrocławskich w Festiwalu w Vivonne),

Hradec Kralove

Miasto w północno-wschodnich Czechach, u zbiegu rzek Orlicy i Łaby, liczy 105 tys. mieszkańców, jest szóstym co do wielkości miastem Republiki Czeskiej i metropolią Wschodnich Czech.
Miasto szczyci się długą i bogatą historią. Ufortyfikowany gród znajdował się w tym miejscu jeszcze przed powstaniem państwa czeskiego w X wieku. Pierwsza wzmianka o mieście pochodzi z 1225 r. Już w średniowieczu Hradec Kralove stało się centrum wschodnich Czech, będąc miastem-wianem czeskich królowych, które mieszkały tu po śmierci swoich mężów. Pierwszą królową, która tu rezydowała, była córka polskiego króla Przemysława II Elżbieta Ryksa, żona Wacława II. Przez wieki miasto było ośrodkiem ruchu husyckiego; następnie stało się siedzibą biskupstwa, a także twierdzą wojskową i miejscem decydującej bitwy w wojnie prusko-austriackiej (1868 r.).

Unikalny zbiór zabytków historycznych obejmuje gotyckie, renesansowe i barokowe budowle, spośród których najcenniejsze to: kościół św. Ducha (XIV w.), kościół św. Jana (XVIII w.), kościół Jezuitów (XVII-XVIII w.), pałac biskupi (XVIII w.), fragmenty obwarowań miejskich. Dzięki rozwojowi ekonomicznemu i architektonicznemu na pocz. XX w. miasto zyskało miano „Salonu Republiki”’.
Hradec Kralove jest centrum kulturalnym regionu. Odbywają się tu regularnie liczne imprezy również o zasięgu międzynarodowym, m.in.: Festiwal Teatralny Europejskich Regionów, imprezy muzyczne: Jazz Goes to Town, Dni Muzyki (kameralnej i symfonicznej), odbywające się w miejskiej filharmonii oraz w kościołach.

Hradec Kralove jest również ważnym ośrodkiem szkolnictwa wyższego w regionie. W mieście działa między innymi Uniwersytet, dwa wydziały praskiego Uniwersytetu Karola oraz Wojskowa Akademia Medyczna. Fakt istnienia w mieście wyższych uczelni stwarza bardzo dobre warunki do rozwoju instytucji zajmujących się badaniami. Świetne wyniki osiąga np. Instytut Badawczy Przemysłu Szklarskiego, który jednocześnie spełnia funkcję laboratorium państwowego. Region, którego stolicę stanowi Hradec Kralove, leży w strategicznym miejscu transeuropejskiej trasy Paryż – Norymberga – Praga – HradecKralove – Warszawa – Moskwa. Miasto stanowi ważny węzeł komunikacji drogowej i kolejowej Czech. Jest również dużym ośrodkiem przemysłowym – ma dobrze rozwinięty przemysł chemiczny, włókienniczy, drzewno – papierniczy, maszynowy. W mieście funkcjonuje znana wytwórnia fortepianów.

„Umowa o partnerstwie i wzajemnej współpracy” została podpisana 16 czerwca 2003 r. przez Prezydenta Wrocławia Rafała Dutkiewicza i Prezydenta Hradca Kralove Oldricha Vlasaka. Program współpracy obejmuje:

  • wymianę profesjonalnych i amatorskich twórców i zespołów artystycznych; wspieranie bezpośredniej współpracy instytucji kulturalnych,
  • wymienne staże nauczycieli szkół różnego stopnia, uczniów i studentów; organizację pobytów i kontaktów dzieci i młodzieży z obu miast,
  • pośrednictwo w kontaktach pomiędzy naukowymi instytucjami obu miast; organizację kongresów i seminariów naukowych,
  • pomoc przy organizacji spotkań i współpracy podmiotów gospodarczych; wspólne inicjatywy gospodarcze
  • wymianę doświadczeń w zakresie funkcjonowania służb miejskich, usług komunalnych, urbanistyki, systemów komunikacyjnych, ochrony środowiska naturalnego, spraw socjalnych oraz służb porządkowych.

Kowno

Kowno jest drugim, co do wielkości miastem Litwy; liczy ok. 380 tys. mieszkańców. Charakterystyczny jest fakt, że w porównaniu z innymi dużymi miastami Litwy, tu Litwini stanowią niezaprzeczalną większość (88,7%), a ich odsetek jest wyższy od odsetka Litwinów w całym kraju (ok. 82%). Nieprzypadkowo więc Kowno nazywane jest stolicą Litwinów, w przeciwieństwie do Wilna – stolicy kraju.
Położenie miasta – w dorzeczu Niemna i Wilii w środkowej części Litwy – w przeszłości miało duże znaczenie handlowe i strategiczne – Kowno łączyło wschód Europy i Litwę z Europą Zachodnią i wybrzeżem Bałtyku. Tu znajdowały się między innymi magazyny i przedstawicielstwo Hanzy. Pierwsze wzmianki o mieście pochodzą z XIII wieku. Wiek XIV był dla Kowna okresem wielokrotnych najazdów Krzyżaków. W XVI wieku Kowno było jednym z bardziej ruchliwych portów na Niemnie. Pod koniec XIX wieku Rosjanie zamienili miasto w twierdzę, której zadaniem było bronić północno-zachodnich granic Imperium.

Przez okres dwudziestu lat (do 1939 r.) Kowno pełniło funkcję tymczasowej stolicy Litwy. Ten czas był bardzo znaczący dla rozwoju miasta – rozbudowano Nowe Miasto, powstała również słynna Laisves aleja (aleja Wolności), przeznaczona wyłącznie dla ruchu pieszego.

Dorobek kulturalny miasta zachował się w historycznych i architektonicznych zabytkach, muzeach, galeriach sztuki i kościołach – wszystko to wzbudza zainteresowanie amatorów turystyki. Na terenie Starego Miasta można zobaczyć monumentalną archikatedrę gotycką z barokowym wnętrzem. Na placu Rynkowym wznosi się pochodzący z XVIII wieku budynek ratusza, zwany Białym Łabędziem. Warto obejrzeć też piękną, choć niestety pozbawioną oryginalnego wyposażenia, białą cerkiew z końca XIX w. Na drugim brzegu rzeki warto zwiedzić zbudowany w 1674 r. barokowy kościół i klasztor Pazaislis, obydwa pełne cennych zabytków z epoki. W centrum miasta znajduje się Pomnik Wolności, który stanowi symbol burzliwej historii miasta – w 1940 został zdemontowany przez Rosjan. Powtórnie został postawiony w 1989 r., kiedy odrodziło się państwo litewskie.

Aktywnie rozwija się życie kulturalne – Festiwal Muzyki Klasztornej w Pożojślu, Międzynarodowy Młodzieżowy Festiwal Muzyczny oraz Międzynarodowy Festiwal Jazzowy. Obecnie Kowno jest ważnym ośrodkiem gospodarczym. Rozwinął się tu przemysł maszynowy, włókienniczy, hutniczy, meblarski i spożywczy. Rejon ten jest również znaczącym węzłem komunikacyjnym; tędy prowadzi magistrala Via Baltica, a także trasa łącząca centrum kraju z portem w Kłajpedzie.

Umowa partnerska między Kownem i Wrocławiem podpisana została 18 maja 2003 r. przez prezydenta Arvydasa Garbaravičiusa i wiceprezydenta Wrocławia Jarosława Obremskiego.

Program współpracy obejmuje:

  • wymianę młodzieży, uczniów i studentów, oraz nauczycieli szkół różnego szczebla,
  • współpracę kulturalną poprzez obustronne kontakty np. wizyty profesjonalnych i amatorskich grup oraz zespołów muzycznych,
  • współdziałanie w zakresie organizacji i promocji wymiany informacji na temat osiągnięć na płaszczyźnie gospodarki komunalnej i administracji poprzez uczestnictwo w targach, konferencjach i wystawach organizowanych w obu miastach,
  • pomoc w kształceniu i wymianie specjalistów z odpowiednich służb miejskich,
  • wspieranie wzajemnych inicjatyw gospodarczych przez udostępnianie odpowiednich informacji.

Lwów

Miasto na zachodzie Ukrainy, liczące około 830 tys. mieszkańców. W 2000 r. obchodziło jubileusz – 750 lat swojego istnienia.
W połowie X wieku rozciągało się tu władztwo księcia Polan Mieszka I. W 1223 r. spadła na Ruś Czerwoną klęska militarna zadana przez Mongołów, efektem tego była konieczność uznania zwierzchnictwa Złotej Ordy. W tym właśnie czasie książe Daniel Halicki założył nowy gród, nazywając go na cześć swojego syna Lwim. W roku 1250 kniaź Lew objął gród we władanie.

Od czasów Kazimierza Wielkiego Lwów pozostawał w granicach ziem polskich. Miasto usytuowane zostało na dziale wodnym Bałtyku i Morza Czarnego, na przecięciu kilku szlaków handlowych. Jeden z nich łączył Polskę i resztę Europy z portami czarnomorskimi, zwłaszcza genueńską kolonią na Krymie, drugi – Ruś z Węgrami. Położenie miasta oraz otrzymane przywileje pozwoliły miastu prężnie się rozwijać i dzięki temu w końcu XVI wieku należało do najbogatszych miast na terenie Rzeczpospolitej.

Lwów stawał się również ośrodkiem władzy duchownej. W czasach kazimierzowskich ustanowiono w mieście stolicę biskupią, choć miała ona raczej charakter tytularny. W 1412 r. nastąpiło przeniesienie siedziby metropolity łacińskiego z Halicza. Pierwszym arcybiskupem lwowskim został Jan Rzeszowski.

Epokę średniowiecza we Lwowie zamknął wielki pożar w czerwcu roku 1527, który strawił prawie wszystkie zabudowania w obrębie murów obronnych. Bogate miasto podniosło się z popiołów w okresie renesansu.
Zasługi miasta dla Rzeczypospolitej uhonorowane zostały w 1658 r. nobilitacją Lwowa. Od tej pory obywatele grodu mogli posiadać i dziedziczyć dobra ziemskie, wysyłać posłów, tak jak Kraków i Wilno, na sejmy walne i elekcje.
W sierpniu 1772 r. stanęła w Sankt Petersburgu konwencja rozbiorowa i po zajęciu miasta przez oddziały austriackie, Lwów ogłoszono stolicą tzw. Królestwa Galicji i Lodomerii. W 1773 r. magistrat złożył hołd cesarzowej Marii Teresie jako nowej monarchini. Królestwo Galicji i Lodomerii istniało 146 lat, aż do listopada 1918 r., kiedy to rozpadła się monarchia habsburska. Dało to początek bratobójczym starciom polsko-ukraińskim. Odradzająca się Rzeczpospolita nie od razu pospieszyła z odsieczą; dopiero w końcu listopada przybyło wsparcie. Szczególnie wsławili się najmłodsi obrońcy Lwowa – Orlęta. Wzniesiono im potem piękny pomnik na cmentarzu na Łyczakowie.

W okresie dwudziestolecia Lwów przeżył nowa epokę rozwoju. Był trzecim co do wielkości miastem Rzeczypospolitej, stolica województwa, ośrodkiem gospodarczym – słynne Targi Wschodnie, kulturalnym – Ossolineum, Uniwersytet Jana Kazimierza. Uruchomiono jedną z kilku rozgłośni Polskiego Radia, lotnisko.

II wojna światowa całkowicie zmieniła obraz miasta. Ludność polska rozproszyła się bądź to w wyniku deportacji w latach 1939-1941 lub w czasie przesiedleń na Ziemie Odzyskane. Do Wrocławia, oprócz setek mieszkańców Lwowa, przywieziono również część zbiorów Ossolineum, Panoramę Racławicką. Do dzisiaj we Lwowie mieszka kilkanaście tysięcy Polaków.

Lille 

Porozumienie zostało podpisane 4 października 2013 r. w merostwie Lille. Partnerstwo to jest naturalne, biorąc pod uwagę relacje międzyludzkie, wywodzące się z polskiej imigracji, łączące Polskę i francuski region Nord-Pas de Calais oraz przyjaźń i współpracę między mieszkańcami miast Lille i Wrocławia. Opiera się także na chęci rozwijania projektów kulturalnych w oparciu o doświadczenia Lille jako Europejskiej Stolicy Kultury 2004 i Wrocławia jako przyszłej Stolicy Kultury w 2016 r.
We wzajemnej współpracy zdefiniowano priorytetowe dziedziny:
– Rozwój gospodarczy, badania naukowe, innowacje technologiczne oraz szkolenia zawodowe;
– Kultura i dziedzictwo;
– Zrównoważony rozwój urbanistyczny;
– Współpraca akademicka i wymiany między mieszkańcami;
– Współpraca w zakresie rozwoju gospodarczego, badań naukowych, innowacji technologicznych oraz szkoleń zawodowych.

  • Wymiany między ośrodkami badawczymi, klastrami etc. oraz współpraca między instytucjami, takimi jak EuraTechnologies (Lille) i Wrocławskie Centrum Badań EIT+ (Wrocław).
  • Współpraca między przedsiębiorstwami oraz izbami gospodarczymi działającymi w obu miastach, w szczególności w dziedzinach IT, biotechnologii i medycyny.
  • Wymiana młodych przedsiębiorców wywodzących się z inkubatorów przedsiębiorczości w obu miastach.
  • Pomoc w nawiązaniu współpracy między instytucjami wspomagającymi młodych przedsiębiorców w dziedzinach takich jak IT, biotechnologia, w celu wymiany praktyk oraz wzmocnienia partnerstwa gospodarczego między miastami.
  • Uznanie kultury za jeden z głównych czynników stymulujących rozwój gospodarczy ułatwiający relacje między jednostkami kultury i przedsiębiorcami z obu miast.

2. Współpraca w zakresie zrównoważonego rozwoju urbanistycznego

  • Współpraca w zakresie urbanistyki i architektury, szczególnie związana z tematyką zrównoważonego rozwoju urbanistycznego i jakości architektonicznej (np. kolorystyka budynków).
  • Warsztaty urbanistyczne, jak np. europejski cykl „Zrozumieć Miasto”, oraz rozwój współpracy między uczelnianymi wydziałami urbanistyki i architektury.
  • Wymiana dobrych praktyk dotyczących rewitalizacji, przekształcenia obiektów poprzemysłowych oraz renowacji dzielnic w ramach projektów ESK Lille 2004 i Wrocław 2016.

3. Współpraca w zakresie kultury i dziedzictwa

  • Wrocław 2016, Europejska Stolica Kultury: wspieranie organizacji, wymiany know-how oraz planowanie wspólnych projektów Lille i Wrocławia w oparciu o doświadczenia Lille jako Europejskiej Stolicy Kultury 2004 oraz instytucji Lille 3000.
  • Partnerstwo między jednostkami kultury Lille i Wrocławia 
    w zakresie:
    – Organizacji rezydencji artystów z obu miast, mających na celu promocję ich twórczości wśród mieszkańców (fotografia, sztuki plastyczne, murale, taniec, teatr, muzyka, literatura…);
    – Podtrzymywania i rozwoju współpracy pomiędzy jednostkami kultury i przemysłem kreatywnymi;
    – Wymiana praktyk w zakresie sztuk audiowizualnych między miejskim instytucjami kultury oraz innymi zainteresowanymi strukturami (artyści, klastery, podmioty gospodarcze, jednostki naukowe i badawcze…);
    – Wspieranie wymian szkół artystycznych (szkoły muzyczne i teatralne…);
    – Wymiana doświadczeń między miejskimi bibliotekami i mediatekami, m.in. w dziedzinie czytelnictwa. 
  • Wspieranie jednostek kultury w działalności na rzecz społeczności obu miast.
  • Warsztaty pedagogiczne wokół książki „Mikrokosmos. Portret miasta środkowoeuropejskiego” Normana Daviesa i Rogera Moorhouse’a, odbywające się w bibliotekach i szkołach w obu miastach.

4. Współpraca akademicka i wymiany między mieszkańcami

  • Wspieranie istniejącej współpracy między Uniwersytetem Lille 3 i Uniwersytetem Wrocławskim oraz rozwój projektów współpracy między pozostałymi uczelniami obu miast, w szczególności w dziedzinach, takich jak: dziennikarstwo, urbanistyka i architektura.
  • Wspomaganie programów wymian szkolnych i uniwersyteckich (w szczególności Erasmus i Comenius Regio) oraz staży zawodowych.
  • Wspieranie wymian młodzieży oraz mieszkańców w ramach zajęć pozaszkolnych, w celu zachęcenia do nabywania nowych kompetencji i otwarcia na inne kultury.
  • Wspieranie wymiany wolontariuszy w ramach europejskich programów wolontariatu.

Wilno

Umowa o współpracy Wrocławia i Wilna podpisana została 4 września 2014 r. podczas uroczystej sesji Rady Miejskiej. W sali Wielkiej Ratusza dokument podpisali Rafał Dutkiewicz, prezydent Wrocławia i Artūras Zuokas, mer Wilna.

Obecnie Wilno jest jednym z najchętniej odwiedzanych miast w Europie Wschodniej. Turystów przyciąga do tego miasta nie tylko wyjątkowa architektura, ale i bogactwo propozycji kulturalnych i rozrywek.

Wilno jest najważniejszym miastem na Litwie – stolicą Republiki Litewskiej, centrum administracyjnym, kulturalnym, politycznym i gospodarczym. Tutaj znajdują się siedziby Prezydenta, Sejmu, Rządu, Sądu Najwyższego, a także placówki dyplomatyczne, oświatowe, kulturalne, naukowe, zakłady lecznicze i banki.

Wilno jest też największym miastem na Litwie – mieszka tu niemal 1/7 całej populacji kraju. Zgodnie z danymi z 2012 roku stolica ma około 52 3000 mieszkańców (co stanowi około 17% wszystkich mieszkańców Litwy). Wśród nich jest 57,8% Litwinów, 18,7% Polaków, 14% Rosjan, 4% Białorusinów, 0,5% Żydów; pozostałe 0,5% to przedstawiciele innych narodowości.

Powierzchnia Wilna wynosi około 400 km kw. Historyczne centrum miasta – Starówka – zajmuje 360 ha i należy do największych w Europie Wschodniej. Ze względu na swój unikalny charakter wileńska Starówka w 1994 r. została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Najstarsza część miasta rozrastała się w dolinach dwóch rzek – Wilii i Wilenki (Vilnia i Neris), na skrzyżowaniu traktów handlowych, przy brodzie, którego niegdyś strzegły wileńskie zamki.

Wilno to główny ośrodek nauki na Litwie z 8 uniwersytetami (w tym: Uniwersytet Wileński – od 1579, Uniwersytet Polski – 1998, filia Uniwersytetu w Białymstoku –2007) oraz centrum kultury polskiej na Litwie. Swoje siedziby mają w Wilnie Polskie Studio Teatralne, Stowarzyszenie Naukowców Polaków Litwy, Domu Kultury Polskiej oraz Wileńskie Spotkania Teatralne Sceny Polskiej.

Miasto to także wielki ośrodek religijny w którym działa ponad 40 kościołów rzymskokatolickich (m.in.: Sanktuarium Matki Bożej Ostrobramskiej, Sanktuarium Miłosierdzia Bożego, bazylika archikatedralna), ok. 20 cerkwi prawosławnych, kościoły protestanckie, 3 synagogi żydowskie, kienesa karaimska i cerkiew staroobrzędowców.

Zakres współpracy z Wrocławiem:

  • zarządzanie miastem
  • oświata
  • kultura i sztuka
  • turystyka i sport
  • ochrona środowiska
  • ochrona zdrowia i sprawy socjalne
  • energetyka, gospodarka komunalna
  • transport i łączność
  • ochrona zabytków i strategiczne planowanie rozwoju miasta

Wilno aktywnie włączy się w realizację projektów w ramach Europejskiej Stolicy Kultury 2016.