Dworzec Główny PKP we Wrocławiu

Po remoncie przed Euro 2012 w miejscu dawnych schronów powstał parking, odnowiono elewację, na piętrze znalazły się przestrzenie handlowe. Na parterze, w hali pasażerskiej działają restauracje, kawiarnie, sklepy popularnych sieci.

Budynek dworca powstał w latach 1855-1857 według projektu Wilhelma Grapowa. W dwustumetrowej oszklonej hali był jeden peron, znajdowały się tam także punkty obsługi podróżnych. Kolej dynamicznie się rozwijała i pod koniec XIX stulecia zapadła decyzja o rozbudowie dworca.

Modernizację obiektu przeprowadzono w latach 1899-1904. Tory przesunięto na południową stronę dotychczasowej hali peronowej, a perony podniesiono o cztery-pięć metrów. Równocześnie trwała budowa estakady kolejowej, prowadzącej do dworca przez zachodnią część Wrocławia. Dzisiaj w jej części przy ul. Bogusławskiego działają popularne puby.

Nowy obiekt miał cztery perony – każdy po dwa tory pasażerskie i dwa perony bagażowe. Nad całością wybudowano olbrzymią przeszkloną halę. Poza dachem znalazł się jeden peron. Dotychczasowa hala peronowa przejęła funkcję hali obsługującej podróżnych, z kasami biletowymi, restauracjami, poczekalniami, przechowalnią bagażu. Podczas walk o Festung Breslau dworzec nie został poważnie zniszczony. Pierwsi podróżni skorzystali z niego już w czerwcu 1945 roku.

W powojennej historii obiektu są i dramatyczne wydarzenia. 8 stycznia 1967 r. do jadącego pociągu usiłował wskoczyć znany aktor Zbigniew Cybulski i wpadł pod koła wagonu. Dzisiaj na 3. peronie dworca znajduje się tablica upamiętniająca tamto wydarzenie.

Galeria

Więcej miejsc